8:30 Internetcafe in Dhapasi, Kathmandu Zo, eindelijk tijd voor het thuisfront. Internet is een beetje een probleem in de winter, omdat de elektriciteit afhankelijk is van de rivier. In de winter is het droog, dus er is niet vaak stroom beschikbaar. Gisternacht heeft mijn ama (gastmoeder) me om half 2 's nachts wakker gemaakt zodat ik op internet kon. Het was zo koud dat ik na een paar tikken snel mijn bed weer indook, er is namelijk geen verwarming. Het huis waar ik nu zit is veel groter dan ik had verwacht. TIjdens de taxirit naar Rajesh' huis heb ik vooral met open mond om me heen zitten te kijken. Ze rijden hier links en er zijn geen duidelijke verkeersregels behalve deze: toeter als je ergens langs wilt. Rajesh is trouwens degene die ons de eerste week opvangt en taallessen verzorgt en ons over de gebruiken vertelt. Op deze manier krijg je steeds meer het vertrouwen dat je jezelf kunt redden en je niet afgezet wordt. De mensen zijn hier vriendelijk, je vindt altijd wel iemand die bereid is om je te helpen. Veel Nepalezen zijn verlegen, dus je moet wel degene zijn die contact maakt. Eergisteren zijn we naar Bhoudanath geweest; een boedhistisch complex. Eromheen waren allerlei winkeltjes en stupa's (tempeltjes) waar ik gezegend ben door een monnik. Er liepen allerlei monniken rond uit Nepal in Tibet. Ze droegen traditionele kleding, maar op een gegeven moment hoorde ik een Nokiatune en nam een van hen zijn knalroze telefoon op. Gisteren ben ik naar Jamal geweest waar de Assanmarkt is, daar was ht de bedoeling dat we in alle hectiek de spullen op ons lijstje kochten zonder afgezet te worden. De Israeliers zijn erg goed in onderhandelen, ze zijn me wat trucs aan het leren: altijd lachen, prijs die je wilt betalen in je hoofd en een zelfverzekerde houding. Ook nog wat andere dingen, maar dit zijn ed belangrijkste. Het eten bevalt me heel goed, al ben ik nogal gevoelig voor de spicy food. De eerste lunch samen had ik vegetarisch eten besteld zonder te zeggen dat ik niet zoveel spice wilde; resultaat: knalrood hoofd, zweten en tranende ogen. En een lachende tafel. Malaai Nepal manparchha, ik hou van Nepal. Tot nu toe heb ik alleen nog maar hoogtepunten meegemaakt. Morgen krijgen we yoga en gaan we een tocht maken. Dan gaat ieder zijn weg naar het vrijwilligerswerk. Ik ga naar een school waar ik Engels zal gaan geven aan klassen van 30 kinderen. Ik ben heel benieuwd! Ik kan onmogelijk alles opschrijven wat ik meemaak en het laden van de foto's wil hier niet echt lukken, maar ik doe mijn best zo vaak mogelijk wat te laten horen. Pheri bataula!