Pfff, dat elektriciteitsgedoe kan wel op je zenuwen werken. Gisteren was ik in Kathmandu in een internetcafe. Ik had een heel lang en geweldig leuk verhaal geschreven, zat ik plotseling in het donker. Alles weg, dus nu zullen jullie het hiermee moeten doen:)

Afgelopen vrijdag heb ik afscheid genomen van de school en mijn (gast)familie. Op school werden er een afscheidsceremonie gegeven; ik kreeg ticka (rood poeder) op mijn voorhoofd en bloemenslingers (mala) om mijn nek gehangen. Een van de leidinggevenden gaf een redelijk uitgbreide (en volgens mij geimproviseerde) speech. Alles verliep prima tot het moment dat hij zijn speech afsloot met de woorden (in het Nepali-engels): 'En nu gaat Sushila miss een speech geven.' Ok, leuk. Hmm. Wacht, dat ben ik! Sta je daar plotseling voor publiek van een paar honderd kinderen. Waarschijnlijk was mijn speech de kortste die ooit daar gehouden is, maar ik was allang blij dat er woorden uit mijn mond kwamen. Toen ze terug moesten naar hun klassen was er even een raar moment, dus ik stak mijn hand op en zei 'bye, bye!' En hup, alle handjes de lucht in 'bye, bye!' Leuk!

Het lesgeven zelf was een interessante ervaring. Ik kreeg een krijtje, marker en wisser in mijn handen geduwd en werd naar een klas met ongeveer 35 kinderen gestuurd met het advies: 'interact'. Top. Als ik de klas binnenkwam (zij waren er al), stonden ze allemaal op en zongen/dreunden: 'Good morning, miss!' Ik: 'Good morning, how are you?' Zij: 'We are fine, thank you miss. And you?' Enzovoort. Ze moesten blijven staan tot ik zei dat ze mochten gaan zitten.

Nou moet ik gaan haasten, 2 minuten over. Ik heb geraft, achterop motorbikes gezeten en gevaren. Nu ben ik in Pokhara waar ik een trekking wil gaan doen en misschien paragliden.

Hopelijk kan ik snel meer schrijven!