Ik heb de laatste paar dagen van mijn reis in Kathmandu doorgebracht. Daar hebben we Roos haar vader van het vliegveld gehaald. Toen we naar de wachtende taxi wilden lopen, bleek dat de taxi(chauffeur) niet meer aan het wachten was. Plotseling kwam de leukste taxichauffeur van Nepal ergens achter een auto vandaan rennen en vertelde dat de politie gedreigd had zijn banden leeg te laten lopen als hij hun niet betaalde en ergens anders ging staan. Toen ik om me heen keek zag ik in een keer allemaal taxi's met platte banden.

Nu ben ik thuis. Dinsdagochtend ben ik aangekomen met een rammelend vliegtuig waarin ik nogal afstak tegen al die Fransen in keurige, donkere kleding. In Parijs en Delhi moest ik overstappen, net als een groepje Franse madames. Ze stonden op de loopband te kletsen en terwijl ik stond te kijken zag ik ze een voor een als van die bowlingkegels tegen de vloer gaan. Blijkbaar was dat het einde van de loopband. De vliegreis zelf was niet heel interessant of aangenaam met een snurkende, stinkende man naast me, een leeslampje dat niet uitging en een scherm waarop ik (als enige) geen film kon kijken. Gelukkig kon ik wel een beetje slapen, want plotseling werd ik wakker en vlogen we boven Duitsland in plaats van Pakistan.

Op Schiphol ben ik bijna naar de ontvangsthal gerend om iedereen om de hals te vliegen. Precies zoals ik het van 'Hello Goodbye' geleerd had. Even serieus: ik was oprecht ontzettend blij en gelukkig en blij en gelukkig en blij en...nou ja, het mag duidelijk zijn.

Ik wil ook even kwijt dat ik jullie reacties en alleen al het feit dat mijn blog gelezen werd fantastisch vind, dank!

Nu ben ik ontzettend aan het wennen aan dit hele andere leven hier, langzaamaan begint het te komen. Shanti shanti. (Peace peace.)

Suzanne